Portefeuille Jonas Geirnaert

Met het programma Basta ging hij eigenhandig het belastinggeld terugeisen dat gebruikt werd om de banken te redden. Hoe staat Jonas Geirnaert tegenover geld?

Wat leverde de prijs van de jury in Cannes in 2004 u op voor uw kortfilm?

‘Eén distributeur bood me 100.000 euro voor de exclusieve rechten op Flatlife. Maar ik had meer zin om de film een festivalleven te geven. Bij mij werkt zo’n voorstel averechts: geld doet alarmbellen afgaan. Voor hetzelfde geld zat Flatlife een maand later gratis bij een pak cornflakes.’

Toen Kabouter Wesley een hype werd, weigerde u ook te incasseren.

‘Mijn grote voorbeeld is Bill Watterson van Calvin and Hobbes, die altijd wars is geweest van commercialisering en merchandising. Al moest ik ontdekken dat er door sommigen toch Wesley-T-shirts werden verkocht. Ik heb dan besloten om enkele goede doelen de kans te geven dat op een officiële manier te doen.’

Waar verdient u wel wat aan?

‘De verkoop van mijn boek komt natuurlijk wel in mijn zak terecht. Met Neveneffecten zijn we wellicht de slechtste onderhandelaars uit de geschiedenis van Woestijnvis, maar ik word toch goed betaald voor mijn werk aan Basta en door Humo eveneens. We factureren via onze bvba en keren onszelf een loon uit van 1.500 euro elk. Daarnaast worden ook tv, internet, telefoon en twee gemeenschappelijke auto’s door de bvba betaald. Het geld dat overblijft, doet de spaarrekening van de bvba groeien. Af en toe raadt de boekhouder aan onszelf een dividend uit te keren.’

Slaagt u erin te sparen?

‘Van als je een bvba opricht, ben je blijkbaar zeer interessant voor de bank en mag je op de koffie bij de bankdirecteur. Maar wat er bij KBC allemaal in de fondsen zit, ook in de zogenaamd ethische, staat mij niet aan. Sommige banken investeren zelfs in “groene ontginning van fossiele brandstoffen.” Mijn dividenden komen doorgaans op mijn Triodos-spaarrekening terecht. Uit analyses van Netwerk Vlaanderen komt Triodos als beste naar voor, dus daar ben ik gerust in. Ik las onlangs wel in een kritisch artikel dat Triodos de antroposofische Steiner-doctrine steunt, maar nog altijd liever dat dan clusterbommen.’ (lacht)

Is een wereld met alleen ethisch beleggen mogelijk en wenselijk?

‘Ik weet niet of dat mogelijk is, maar ik vind het wel interessant om erover na te denken. Als belegger kan je een sterke band ontwikkelen met het bedrijf waarin je investeert en dat vind ik goed. Aandeelhouderschap is een economische motor. Het principe van een beurs lijkt dus interessant, maar shorten en speculeren vind ik heel griezelig, omdat het dan alleen over cijfers gaat en niet over waar een bedrijf voor staat.’

Hebt u ervaring met de beurs?

‘Alleen virtueel. De aanleiding was een brainstorm bij Basta over zelf beleggen. Zo heb ik de Beursbattle op Beursduivel.be ontdekt en ben ik er voor de lol mee beginnen spelen, zonder enige ethische criteria trouwens. Over zes maanden haalde ik een rendement van 11,14%, vooral dank zij een aandeel als Apple. Alfacam was een wat minder goede zet.’

Droomt u als PVDA-sympathisant van een ander financieel systeem?

‘Vroeger was de PVDA veel dogmatischer. Amada zou er nog voor gepleit hebben om alle banken te nationaliseren. Nu pleit de PVDA ervoor dat er minstens één bank zou zijn die eigendom is van de staat en waarvan je zeker bent dat ze niet in hedgefunds en andere smerige dingen investeert. Een bank die (oudere) mensen terug helpt aan het loket. Nieuw-Zeeland deed het ons al voor met de Kiwibank.’

Hoeveel geeft u aan goede doelen?

‘Ik stort elke maand tien euro aan een dozijn goede doelen – Oxfam, Damiaanactie, Rode Kruis. Goed voor 120 euro in totaal. Ik verspreid het geld liever over meerdere organisaties. Ik verdien meer dan genoeg mijn boterham en kan dat extraatje best wel missen.’

 

BESTE INVESTERING

Op een rommelmarkt kocht ik ooit het boek Onze Lievelingen De Planten voor ongeveer 50 frank. Het is een studieboek voor jongeren, vermoedelijk van begin ‘20ste eeuw. Ik weet niet of het nu meer waard is, maar ik heb er al vaak en hard om gelachen. Een prima investering dus.

 

SLECHTSTE INVESTERING

Een MacBook laptop die ik kocht in 2006, voor 1.600 euro. Op zich een fantastische computer, alleen liet ik ‘m al na amper één maand stelen op de trein. Omgerekend betaalde ik dus 53 euro per dag dat ik ‘m gebruikt heb, dus niet zo’n hele sterke investering. Maar het is m’n eigen schuld, ik moest er maar beter op letten.

Gepubliceerd in De Standaard op 21 maart 2011