Requiem voor een overleden diersoort

ARGUS interviewde regisseur-scenarist-acteur Dimitri Leue en ontdekte waarom u deze voorstelling niet mag missen, en Dodo klein eigenlijk ook niet.

Een voorstelling over een uitgestorven vogelsoort, hoe kom je erbij?
Dimitri Leue: ‘Het is een logische stap in mijn proces. In 2007 heb ik Don Kyoto gemaakt, waarbij ik mezelf martelde door van voorstelling naar voorstelling te rijden met een bakfiets van 135 kilo. Bij het spelen van Don Kyoto martelde ik trouwens ook het publiek, met het gezoem van de fiets waarmee ik mijn eigen licht produceerde tijdens de voorstelling. De mensen moesten echt pieren om me te kunnen zien. Bij Tegen de Lamp (2009) werden we iets publieksvriendelijker door onze stroom vóór de voorstelling te produceren. Het onderwerp was nog steeds ecologie, met veel tips om beter te leven van Low Impact Man erbij.’

Mogen we nu ook weer veel tips verwachten?
Dimitri Leue: ‘Helemaal niet, integendeel zelfs. Door die twee voorstellingen heb ik geleerd dat theaterbezoekers het vaak helemaal niet leuk vinden om met weetjes gebombardeerd te worden. Het schrikt veel mensen af. Dodo Klein en Dodo Groot zijn terug gewone theatervoorstellingen met alles erop en eraan, waarbij biodiversiteit een onderwerp is op de achtergrond. Ik geloof dat het beter is als mensen door een voorstelling aangezet worden om zelf op zoek te gaan naar oplossingen, dan dat ik hen vertel wat ze moeten doen.’
Waarom precies de dodo?
Dimitri Leue: ‘Omdat het de eerste diersoort is die zo duidelijk door toedoen van de mens is uitgestorven. In 1598 zijn de Nederlanders op Mauritius aangekomen. In 1681 was er geen enkele dodo meer in leven. Niet omdat de Nederlanders ze allemaal letterlijk hadden opgegeten, maar onder andere ook omdat ze honden, varkens en ratten aan boord hadden die ontsnapten en dodo-eieren aten, terwijl de dodo er maar één per jaar legde. Hoe dan ook, zonder de komst van de mens leefde de dodo nog.’
Soorten evolueren en verdwijnen, dat is altijd zo geweest, zeggen sommigen. Het is the Survival of the Fittest. Maken we ons nu niet te veel zorgen?
Dimitri Leue: ‘Met een Survival of the Fittest-logica zou je zieke en oude mensen aan hun lot moeten overlaten, terwijl we hen proberen te genezen en zo oud mogelijk te laten worden. Omdat we de mensheid belangrijk vinden. Maar is het ook niet de moeite om de ijsbeer en de poolvos in stand te houden? Bovendien maken alle dieren en planten deel uit van een groter ecosysteem, waarin het evenwicht verstoord kan worden door het verdwijnen van één soort. Ook heel kleine dieren kunnen zeer belangrijk zijn. Er zijn al boomsoorten uitgestorven omdat ze afhankelijk waren van één verdwenen diersoort. Als dieren door toedoen van de mens verdwijnen, vind ik dat wij de verantwoordelijkheid hebben om dat op te lossen.’