Portefeuille Jonas Geirnaert

Met het programma Basta ging hij eigenhandig het belastinggeld terugeisen dat gebruikt werd om de banken te redden. Hoe staat Jonas Geirnaert tegenover geld?

Wat leverde de prijs van de jury in Cannes in 2004 u op voor uw kortfilm?

‘Eén distributeur bood me 100.000 euro voor de exclusieve rechten op Flatlife. Maar ik had meer zin om de film een festivalleven te geven. Bij mij werkt zo’n voorstel averechts: geld doet alarmbellen afgaan. Voor hetzelfde geld zat Flatlife een maand later gratis bij een pak cornflakes.’

Toen Kabouter Wesley een hype werd, weigerde u ook te incasseren.

‘Mijn grote voorbeeld is Bill Watterson van Calvin and Hobbes, die altijd wars is geweest van commercialisering en merchandising. Al moest ik ontdekken dat er door sommigen toch Wesley-T-shirts werden verkocht. Ik heb dan besloten om enkele goede doelen de kans te geven dat op een officiële manier te doen.’

Waar verdient u wel wat aan?

‘De verkoop van mijn boek komt natuurlijk wel in mijn zak terecht. Met Neveneffecten zijn we wellicht de slechtste onderhandelaars uit de geschiedenis van Woestijnvis, maar ik word toch goed betaald voor mijn werk aan Basta en door Humo eveneens. We factureren via onze bvba en keren onszelf een loon uit van 1.500 euro elk. Daarnaast worden ook tv, internet, telefoon en twee gemeenschappelijke auto’s door de bvba betaald. Het geld dat overblijft, doet de spaarrekening van de bvba groeien. Af en toe raadt de boekhouder aan onszelf een dividend uit te keren.’

Slaagt u erin te sparen?

‘Van als je een bvba opricht, ben je blijkbaar zeer interessant voor de bank en mag je op de koffie bij de bankdirecteur. Maar wat er bij KBC allemaal in de fondsen zit, ook in de zogenaamd ethische, staat mij niet aan. Sommige banken investeren zelfs in “groene ontginning van fossiele brandstoffen.” Mijn dividenden komen doorgaans op mijn Triodos-spaarrekening terecht. Uit analyses van Netwerk Vlaanderen komt Triodos als beste naar voor, dus daar ben ik gerust in. Ik las onlangs wel in een kritisch artikel dat Triodos de antroposofische Steiner-doctrine steunt, maar nog altijd liever dat dan clusterbommen.’ (lacht)

Is een wereld met alleen ethisch beleggen mogelijk en wenselijk?

‘Ik weet niet of dat mogelijk is, maar ik vind het wel interessant om erover na te denken. Als belegger kan je een sterke band ontwikkelen met het bedrijf waarin je investeert en dat vind ik goed. Aandeelhouderschap is een economische motor. Het principe van een beurs lijkt dus interessant, maar shorten en speculeren vind ik heel griezelig, omdat het dan alleen over cijfers gaat en niet over waar een bedrijf voor staat.’

Hebt u ervaring met de beurs?

‘Alleen virtueel. De aanleiding was een brainstorm bij Basta over zelf beleggen. Zo heb ik de Beursbattle op Beursduivel.be ontdekt en ben ik er voor de lol mee beginnen spelen, zonder enige ethische criteria trouwens. Over zes maanden haalde ik een rendement van 11,14%, vooral dank zij een aandeel als Apple. Alfacam was een wat minder goede zet.’

Droomt u als PVDA-sympathisant van een ander financieel systeem?

‘Vroeger was de PVDA veel dogmatischer. Amada zou er nog voor gepleit hebben om alle banken te nationaliseren. Nu pleit de PVDA ervoor dat er minstens één bank zou zijn die eigendom is van de staat en waarvan je zeker bent dat ze niet in hedgefunds en andere smerige dingen investeert. Een bank die (oudere) mensen terug helpt aan het loket. Nieuw-Zeeland deed het ons al voor met de Kiwibank.’

Hoeveel geeft u aan goede doelen?

‘Ik stort elke maand tien euro aan een dozijn goede doelen – Oxfam, Damiaanactie, Rode Kruis. Goed voor 120 euro in totaal. Ik verspreid het geld liever over meerdere organisaties. Ik verdien meer dan genoeg mijn boterham en kan dat extraatje best wel missen.’

 

BESTE INVESTERING

Op een rommelmarkt kocht ik ooit het boek Onze Lievelingen De Planten voor ongeveer 50 frank. Het is een studieboek voor jongeren, vermoedelijk van begin ‘20ste eeuw. Ik weet niet of het nu meer waard is, maar ik heb er al vaak en hard om gelachen. Een prima investering dus.

 

SLECHTSTE INVESTERING

Een MacBook laptop die ik kocht in 2006, voor 1.600 euro. Op zich een fantastische computer, alleen liet ik ‘m al na amper één maand stelen op de trein. Omgerekend betaalde ik dus 53 euro per dag dat ik ‘m gebruikt heb, dus niet zo’n hele sterke investering. Maar het is m’n eigen schuld, ik moest er maar beter op letten.

Gepubliceerd in De Standaard op 21 maart 2011

‘Geld moet je durven uitgeven’

Marc Punt – filmproducent

 

Producer Marc Punt van Independent Films investeerde een pak eigen kapitaal om de productie van Frits & Freddy te financieren, zonder een euro subsidie. Maar is dat ook zijn beste investering?

 

Hebt u al wat verdiend aan deze film?

‘We zitten nu aan 410.000 toeschouwers. Een gemiddeld bioscoopticket kot 7 euro en een producent die op zijn strepen staat, krijgt daar 40% van. De film kostte ons net geen 2 miljoen. Met bioscoop alleen zijn we nog niet break-even, maar op basis van het aantal toeschouwers rekenen we op een omzet uit DVD-verkoop en video on demand, die in dit geval zou moeten volstaan om uit de kosten te komen. Maar winst maak ik nog niet, want in de begroting waren geen inkomsten voorzien voor mij en mijn kantoor. We zijn nu onze producersfee aan het verdienen.’

Bent u dan een tevreden man?

‘Ik zit met een heel dubbel gevoel. Aan de ene kant is het fantastisch om zo’n bezoekersaantal te halen met een Vlaamse film. Aan de andere kant is het bijzonder frustrerend als ondernemer om quitte te spelen met een film die het zo goed doet.’

Waar kwam die 2 miljoen vandaan?

‘Dat is allemaal geld van Independent Films en van mezelf. Extern kapitaal heb ik niet opgehaald omdat ik er in mijn naïviteit van uitging dat er geen reden was dat het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF) ons geen geld zou geven. We hebben tweemaal een negatief advies gekregen, maar het VAF heeft wél geld gegeven aan films als 22 mei en Marieke Marieke die respectievelijk 850 en 1.400 toeschouwers hebben gehaald.’

Investeren in films is dus zeer risicovol.

‘Als je als ondernemer een voorraad hout koopt of een stock kleren, weet je wat dat waard is en wat je er in het slechtste geval voor kunt krijgen. Met filmrechten is dat heel abstract. Als een film flopt, is hij niets waard. En als hij onverwacht door het dak gaat, kan je een rendement hebben van 100% of meer. Als producent moet je vertrouwen op je intuïtie.’

De meeste producenten doen niets zonder VAF-steun.

‘Dat is de Benelux-manier van produceren. Niemand investeert zelf in zijn project. Het scenario, de ontwikkeling en de productie worden door het VAF gefinancierd. De rest van de middelen komt uit voorverkoop aan tv en tax shelter-geld en andere overheidsfondsen. Maar film is een economische activiteit, en je moet durven investeren om rendement te halen.’

Hoe staat u tegenover geld?

‘Geld is een heel belangrijk middel. Met geld koop je de mogelijkheid om foert te zeggen. Ik ben iemand die ongelooflijk ongelukkig kan zijn als ik iets moet doen waar ik niet achter sta. Ik vind het ook logisch dat als je hard werkt en je best doet, je daar de vruchten plukt. Als je goed verdient, moet je dat geld ook uitgeven, want je hebt geen tweede leven in de kast zitten.’

Investeert u ook in wat anders dan film?

‘Zoals bijna iedereen heb ik wat geld verloren in de IT-bubble. Ik heb niet veel verloren, maar wel mijn les geleerd. Als je die branche niet door en door kent, moet je er niet aan beginnen. Het tweede domste wat je kan doen, is geloven wat je bankdirecteur vertelt, want hij heeft een andere agenda dan jij. Als de bank “links” zegt, dan ga ik zeker rechts.’

U hebt het niet op banken begrepen?

‘De onbeschaamdheid waarmee banken je financiële producten proberen aan te smeren als je een beetje geld hebt, is hemeltergend. Ik word woedend als ik een loketbediende een oud vrouwtje hoor adviseren om haar geld te beleggen op zes jaar. Dat is voor mij bijna het legale equivalent van op straat omaatjes omver schoppen en met hun handtas weglopen.’

Wat doet u zelf met uw spaargeld?

‘Omdat ik als producent zulke grote risico’s neem, hou ik wat overschiet gewoon op een spaarrekening. Waardoor mijn geld niets opbrengt, maar ik heb de vorige twee jaar ook niets verloren buiten de inflatie.’

 

SLECHTSTE INVESTERING

‘Een paar jaar geleden heb ik flink geïnvesteerd in een film rond een Nederlands meidengroepje. Toen de financiering helemaal rond was, trok de platenfirma zich terug. De film heeft het nog behoorlijk gedaan, maar we hebben veel geld verloren.’

 

BESTE INVESTERING

‘Ik was het beu om een fortuin te betalen aan ongezellige kantoren en heb met dat geld vastgoed gekocht op het Antwerpse Eilandje, toen de buurt zich nog moest ontwikkelen. In tien jaar zijn de prijzen hier verdrievoudigd.’

 

Verschenen in De Standaard, 28 februari 2011

Portefeuille Dirk Tieleman

‘Het leven is niet gemaakt om veel geld na te jagen’

Gepensioneerd VRT-journalist Dirk Tieleman (70) is sinds kort opnieuw op het scherm te zien, als nieuwsanker bij VT4.

Voor het geld hoeft u niet meer te werken. Waarom dan wel?

‘Ik werk voor mijn plezier en om onder de mensen te komen. Geld is trouwens nooit een drijfveer voor me geweest. Het is belangrijk om te hebben wat je nodig hebt en een beetje royaal te kunnen leven, maar het leven is niet gemaakt om veel geld na te jagen.’

Verdient u nu niet meer dan ooit tevoren?

‘Lichtjes meer. Naast mijn ambtenarenpensioen van ongeveer 2.000 euro netto heb ik inkomsten uit mijn bedrijf, maar je moet dat niet overschatten. Met wat er binnenkomt, kan ik de auto betalen, de telefoon en andere kosten, maar mijn inkomsten zijn heel wisselvallig. Aan een boek verdien ik zo’n 3.000 à 5.000 euro – terwijl ik er toch zo’n zes maand aan werk. Mijn passage bij Sterren op het ijs heeft me zo’n 4.000 euro opgebracht. Soms verdien ik maandenlang niets. Als ik presenteer, zoals nu, word ik per dag betaald, acht dagen per maand. Maar ik ben geen grote vedette en vraag het gewone tarief. Ik ben geen geldwolf, maar ik wil ook niet bedelen.’

Hebt u als VRT-journalist ooit geld ontvangen van politieke partijen? Of voordelen in natura?

Jamais. Ik heb ook nooit of te nimmer iets aangeboden gekregen, en dat zeg ik met grote stelligheid. Ik heb wel eens een lezing gegeven over Iran, maar dat was mijn eigen zaak. En het Benelux-comité heeft ooit een rondreis van mij betaald waarover ik verslag heb uitgebracht, maar dat was een opdracht. Ik ben daar heel nauwgezet in.’

Tegenwoordig moet u alles factureren via uw bvba, want als gepensioneerde mag u maar beperkt bijverdienen.

‘Heel erg vind ik het, hoe je in ons land wordt gepredestineerd. Werken wordt je als gepensioneerde onmogelijk gemaakt. Je mag wel een legale structuur opzetten om dat probleem te omzeilen. Terwijl het mij toch logisch lijkt dat je je pensioen ontvangt, daar heb je tenslotte je leven lang voor gewerkt, en daarnaast mag bijverdienen.’

Elf jaar geleden brandde uw huis af. Was u goed verzekerd?

‘Ja. Helaas heb ik me toen, tegen mijn principes in, laten overtuigen om te beleggen in aandelen. Ik beschouw de beurs als een tombola. Ik wou de onrust van die onberekenbare koersen niet aan den lijve ondervinden. Maar ik moest nu eenmaal een paar jaar wachten voor de verbouwingen rond waren en de bank en mijn verzekering raadden me aan om iets met het geld te doen. Zo heb ik in het jaar 2000 of all times zo’n 250.000 euro geïnvesteerd in beleggingsfondsen van de KBC. Ik bezat ook aandelen van Agfa-Gevaert. En van WorldCom, dat failliet is gegaan en waar ik niets aan heb overgehouden. In totaal was ik na twee jaar ongeveer 50.000 euro kwijt door de dotcombubbel.’

Wat hebt u toen gedaan?

‘De bank adviseerde me om vooral niet uit te stappen, maar ik had het geld nodig en heb alles verkocht. Ik zag het niet zitten om nog een paar jaar in een huurhuis te wonen. Mijn verbouwingen heb ik aangepast aan het geld dat ik nog had, en de bank heeft bij wijze van tegemoetkoming een aantal marges en vergoedingen laten vallen. Ik voelde me gepakt, maar ik had me maar aan mijn principes moeten houden.’

Waar geeft u geld aan uit?

‘Aan reizen. Ik ga altijd op reis om mensen te leren kennen en met hen op te trekken. Ik ga zo goed als nooit op hotel, behalve als ik ga wandelen op de Canarische eilanden. Met Ryanair vlieg ik niet meer, dat vind ik verschrikkelijk. En ik ben van plan om dankzij de spaarpot die ik nog heb eens een paar maand in Australië door te brengen, als ik ooit de kans krijg.’

SLECHTSTE INVESTERING

‘Die 250.000 euro in aandelen, waarvan een klein vijfde in rook is opgegaan. Ondertussen heb ik bij dezelfde bank een heel defensieve portefeuille die helemaal niets opbrengt.’

BESTE INVESTERING

‘In 1970 heb ik meteen na mijn huwelijk een huis gekocht, en in een decennium met tot 16% inflatie was dat een goede zaak.’

Verschenen in De Standaard, 21 februari 2011

‘Ik ben maar een schakel in een ketting’

Herman Van de Velde staat samen met Ignace van Doorselaere aan het hoofd van het in 1919 opgerichte familiebedrijf, dat beter bekend is onder de merknamen van luxueuze dameslingerie, zoals Marie Jo en PrimaDonna.

Dertig jaar geleden trok u twee jaar naar Afrika. Staat u daardoor anders tegenover geld?

‘Ik denk veeleer dat ik naar Afrika ben gegaan omdát ik absoluut geen geldgedreven persoon ben. Er zijn andere dingen die me drijven: je kunnen ontwikkelen, mensen kansen geven, de organisatie doen groeien – ik ben wel zeer resultaatgedreven. Ik trok naar Afrika omdat ik nooit in het familiebedrijf wou werken. Leven onder de communistische dictatuur van president Ahmed Sékou Touré van Guinee was een fascinerende ervaring, maar het werk was het niet interessant. Mijn vader was heel blij toen ik toch voorstelde om me in het familiebedrijf te engageren: hij besefte hoe complementair mijn broer en ik waren.’

Hoe beheert u uw vermogen?

‘Een goed jaar geleden heb ik beslist me daar niet meer actief mee bezig te houden. Bij de beursgang in 1997 heb ik een zeker kapitaal verworven, dat ik zoals een goede Belg over een aantal grootbanken heb verdeeld. Ik heb moeten vaststellen dat mijn vermogen op twaalf jaar niet is toegenomen, ondanks de mooie praatjes van de banken. Nu laat ik me adviseren door iemand die financieel advies geeft volgens een vooraf afgesproken strategie.’

Waaruit bestaat die beleggingsstrategie?

‘Mijn adviseur selecteert een viertal internationale, transparante fondsen met een duidelijke focus en een bewezen track record. Fondsen die op de lange termijn mikken en waarin de eigenaars zelf (een deel van) hun vermogen investeren. In de eerste plaats wil ik mijn vermogen in stand houden en doorgeven aan de volgende generatie. Dat is wat ik met dit bedrijf ook probeer te doen: het mooie wat ik heb gekregen van de vorige generatie zo goed mogelijk bewaren, verbeteren en doorgeven. Ik ben maar een schakel in een ketting.’

De rechtbank van koophandel besliste onlangs dat uw bedrijf de 3,45 miljoen euro die het verloren heeft door KBC-rommelkredieten niet terugkrijgt.

‘Ik respecteer de uitspraak van de rechtbank maar het verandert mijn standpunt niet. Het ergste vind ik nog niet eens het geld dat we misschien voorgoed kwijt zijn, maar de reputatie- en vertrouwensschade. Terwijl wij als bedrijf van oudsher een conservatief beleggingsprofiel hebben, lijken we nu mensen die onverantwoorde risico’s nemen. KBC was sinds generaties onze huisbankier. Ik geloof in langdurige relaties: ik verander niet van leverancier om een paar procenten. De bank wist zeer goed wat we wilden: ofwel wisten ze niet wat ze ons verkochten en hebben ze dus incompetent gehandeld, ofwel hebben ze ons vertrouwen misbruikt.’

U bent een liefhebber van kunst, literatuur en reizen. Geeft u er veel geld aan uit?

‘Ik kan geld geven aan een mooi kunstwerk, maar ik geniet er ook elke dag van. Zo bezit ik een paar mooie litho’s van Francis Bacon, overweldigend en schitterend van kleur. Maar eigenlijk ben ik niet zo’n big spender: auto’s, een villa in Zuid-Frankrijk, het interesseert me niet. Ik ga wel graag op reis, en dat doe ik ofwel zeer primitief of zeer luxueus. In het najaar trek ik drie weken naar Nepal, in een ijskoud tentje op 5.000 m hoogte. Net zo goed kan ik me laten verwennen in een mooi hotel. En zo lang ik het kan, wil ik één keer per jaar heliskiën in Canada. Dit jaar neem ik mijn dochter en mijn schoonzoon mee, want ik deel ook graag met andere mensen.’

BESTE INVESTERING

‘Dit bedrijf. Als ik zie hoe de waarde van het aandeel is gestegen sinds de beursgang, en ik reken er de dividenden bij, dan weet ik dat ik nergens zo goed had kunnen investeren.’

SLECHTSTE INVESTERING

‘Het feit dat ik twaalf jaar lang mijn privévermogen heb laten beheren door grootbanken, die me al die tijd gepaaid hebben met een exclusief museumbezoek hier en een golfevent daar en er niet in zijn geslaagd om mijn vermogen in stand te houden.’

www.vandevelde.eu

Portefeuille Louis Machiels

‘De beurs is niets voor mij’

Louis Machiels vertegenwoordigt de derde generatie in het familiebedrijf Group Machiels, een Limburgs bedrijf dat op vier continenten actief is en zich steeds meer profileert als groene onderneming.

Bent u een actieve belegger?

‘De beurs is niet aan mij besteed. Ik heb tien jaar geleden geprobeerd om in aandelen te beleggen en het viel tegen. Ik investeer liever in zaken die tastbaar zijn en die ik zelf mee kan sturen. Naar koersen op een scherm turen, is niets voor mij. Onze groep is voldoende gediversifieerd, met naast milieuactiviteiten ook vastgoed. We kopen grond, bouwen bedrijfsgebouwen en zoeken solide huurders. Het is aangenamer om zelf iets te creëren waarvan je precies weet wat het opbrengt.’

U bezit de grootste zonnecentrale van de Benelux, met 100.000 zonnepanelen. Is dat uw beste investering in ons land?

‘Toch niet. We spreken hier over een rendement van circa 9%, wat aanvaardbaar is vanuit een langetermijnvisie. De groenestroomcertificaten beschouw ik als een soort staatsbon. Een investering met een beperkt risico, zolang je gelooft in het land, en dat is wat mij betreft nog altijd het geval. Van een echte industriële investering verwacht ik toch een hoger rendement van pakweg 15%.

Projecten zoals de Remo-site, waarin u 3,6 miljoen euro investeert en de overheid 2,4 miljoen?

‘Daar hopen we een rendement van 15% te halen. Het gaat over een voormalige stortplaats, waar we met de meest geavanceerde technieken afval zullen recycleren en groene energie opwekken door verbranding, waarbij het eindproduct verglaasd wordt. Het project voorziet in 800 werkplaatsen gedurende 20jaar, waarvan 70% voor laaggeschoolden. Nadat al het afval is verwerkt, hopen we de toestemming te krijgen om van de site een natuurgebied te maken.’

U verwijst naar milieuzorg en werkgelegenheid. Komt winst maken niet op de eerste plaats?

‘Een onderneming moét winst maken. In mooie tijden moet je een oorlogskas aanleggen voor de slechtere tijden, zei mijn grootvader altijd. Anders kunnen we ook geen belastingen betalen. Maar het sociaal aspect is heel belangrijk, om als bedrijf aanvaard te worden in de maatschappij.’

Alle aandelen van de groep zijn in familiehanden. Hebt u nooit een beursgang of een zoektocht naar extern kapitaal overwogen?

‘Dat is nog te vroeg voor de Group Machiels. Bovendien is de onafhankelijkheid, de flexibiliteit en de snelheid van beslissen, eigen aan een familiebedrijf, ons zeer dierbaar. We moeten aan niemand anders verantwoording afleggen dan aan de familie, de raad van bestuur en de werknemers. Dat loopt prima. Naarmate we meer grote projecten opstarten, sluit ik niet uit dat we extern kapitaal zullen ophalen, maar dan zullen we nog altijd graag de meerderheid hebben en aan het roer staan.’

Waar geeft u met plezier geld aan uit?

‘Aan lekker eten met vrienden, met een goed glas wijn erbij. Aan een mooie auto kan ik ook geld spenderen, dat is ook een investering op zich. Als ik moet kiezen tussen een Rubens en een Ferrari 250 GTO, kies ik zonder twijfel voor de auto. Autoracen is al van jongs af een hobby voor mij, een microbe zelfs. Het houdt me nuchter en het helpt me te focussen. En hoeveel het me precies kost per seizoen, hangt vooral af van hoeveel brokken ik maak.’ (lacht)

SLECHTSTE INVESTERING

‘We hebben ooit een palmolieplantage geëxploiteerd in Nigeria. Ze was in handen van de overheid en werd geprivatiseerd. Het land was te corrupt en wij waren niet kapitaalkrachtig genoeg. Maar je moet durven verliezen om later te kunnen winnen.’

BESTE INVESTERING

‘De keuze om dertien jaar geleden naar Zuid-Amerika te trekken, dat onze tweede thuisbasis is geworden. In Chili zijn we van in het begin als een oplosser van milieuproblemen beschouwd, terwijl we hier jarenlang tegen het imago van vervuiler hebben gevochten.’
www.machiels-group.be

Portefeuille Bart Becks

Wie vorig jaar via SonicAngel een fanshare van Tom Dice kocht voor 10 euro, kreeg ondertussen een dividend van 26 euro uitbetaald. Hoe gaat het met de beleggingen van de man achter dat plan?

Bart Becks was CEO van Skynet en BelgacomTV, president New Media bij SBS en ProSiebenSat.1. In 2009 stampte hij met Maurice Engelen het online muziekplatform SonicAngel uit de grond.

U stopte uw eigen spaargeld in SonicAngel. Hoe bouwde u dat kapitaal op?

‘Ik was al op vrij jonge leeftijd CEO bij Belgacom, met een vrij goede renumeratie. In het begin van mijn loopbaan kon ik niet veel sparen omdat ik voor een deel mijn studies zelf betaald had. Daarna heb ik vooral veel uitgegeven, maar toch heb ik altijd wat proberen te sparen. Van de regel dat managers vooral geld verdienen als ze worden ontslagen, heb ik nog niet kunnen profiteren, want ik ben altijd zelf opgestapt.’ (lacht)

Ben u een man van beleggingen of van het spaarboekje?

‘Beide. Toen mijn zoon geboren werd, heb ik geld opzij gezet zodat hij op zijn achttiende een bedrijf kan opstarten, een wereldreis maken of aan om het even welke universiteit kan studeren. Goed dat hij dat nu nog niet kan lezen. ((lacht) Beleggen heb ik altijd gedaan in de sectoren waarin ik actief ben. Ook in de absurde periode zo’n tien jaar geleden toen zowat elk bedrijf bij zijn beursintroductie in waarde verdriedubbelde. In de internetbubbel gold dat soms zelfs voor echte prutsbedrijven. Als ik in iets beleg, tracht ik te kiezen voor domeinen die ik begrijp en bedrijven die ik relevant vind. Bij Yahoo en Google was ik er van in het begin bij.’

Ging het over grote volumes?

‘Nee, doorgaans investeer ik geen grote bedragen. Door aandelen te kopen, verplicht ik mezelf om het globale karakter van die domeinen te volgen, al zit ik niet dagelijks de koersen te checken. Zo zie je nu in Japan en China hetzelfde als wat er een aantal jaar geleden in Silicon Valley gebeurde. Ik heb bijvoorbeeld aandelen van tudou.com gekocht, de Chinese YouTube. Anderzijds zie je ook dat traditionele tv-zenders afgelopen jaar overal goed geboerd hebben. TV is terug hot.’

Kunt u daar een voorbeeld van geven?

‘ProSieben is waarschijnlijk mijn beste en slechtste aandeel ooit. Ze zijn op anderhalf jaar tijd van 1 euro in maart 2009 naar meer dan 24 euro gestegen half januari 2010. Toen ze zo laag stonden, heb ik bijgekocht omdat de prijs ver onder de intrinsieke waardering lag. ProSieben is afgestraft voor zijn internetstrategie, maar nu tv een geconnecteerd medium wordt én omdat mensen in crisis altijd teruggrijpen naar iets bekends, boert tv goed.’

Gaat u anders met geld om nu u uw eigen bedrijf runt?

‘Het is totaal anders. Niet alleen stopten Maurice Engelen en ik ons geld in SonicAngel, we betaalden onszelf de eerste maanden ook niets uit. Plots hadden we zeven mensen in dienst die we moesten betalen. Je moet heel zeker zijn van waar je mee bezig bent. Ik hou ervan om nieuwe bedrijven te starten als het crisis is, omdat het je dwingt om heel gezond om te gaan met financiën. We zijn een lean start-up die meteen aan valorisatie heeft gedacht. Muziek blijft een markt van 65 miljard dollar: er is dus nog altijd zeer veel potentieel.’

Ondertussen hebben jullie ook extra cash opgehaald via fanshares en externe investeerders.

‘Ja, alleen het eerste jaar hebben we alles alleen gedragen. Met het nieuwe kapitaal hebben we de internationalisering kunnen investeren, met een vestiging in L.A. Maar we zijn ondertussen redelijk lean gebleven als bedrijf. Ik betaal mezelf een klein loon uit en betaal mijn reizen naar onze vestiging in L.A. nog altijd uit eigen zak. Eerlijk gezegd heb ik nogal weinig materiële behoeften. Vroeger gaf ik veel geld uit aan concerten, nu is dat mijn job geworden. Wat ik belangrijk vind is dat het bedrijf verder groeit, en dat ik de mensen die geïnvesteerd heb royaal kan compenseren. Zij hebben uiteindelijk mee het risico genomen.’

BESTE INVESTERING

‘Het opstartkapitaal voor Sonic Angel. Wat er later ook gebeurt, ik ben er zeker van dat ik op mijn vijfenzestigste in mijn schommelstoel heel fier en tevreden zal terugkijken op het feit dat ik deze investering heb gedaan en al die jonge artiesten heb gelanceerd.’

SLECHTSTE INVESTERING

‘Ik heb ooit per ongeluk een pakket gekocht van het verkeerde aandeel. Toen ik mijn beursportefeuille bekeek, zag ik dat het vijf keer in waarde was gezakt. Toen ontdekte ik dat ik de verkeerde tickercode had ingegeven en mp3tunes.com in plaats van mp3.com had gekocht.’

Verschenen in De Standaard op 31/1/2011

Internet

http://www.sonicangel.com